Ανεξέλεγκτη βία ανηλίκων: Που βρέθηκε τόσος θυμός; -

Το παρόν άρθρο γράφτηκε με αφορμή την ολοένα και αυξανόμενη βία μεταξύ των ανηλίκων. Και δεν είναι μόνο η ποσότητα που μας τρομάζει αλλά κυρίως η ποιότητα και το βάθος της βίας που πηγάζει από ψυχές μικρών πλασμάτων.

Έχει πάρει πλέον μορφή τρομοκρατίας η μεταξύ των παιδιών κακοποίηση σε όποια πλέον ηλικιακή ομάδα κι αν ανήκουν. Βλέπουμε δηλαδή ότι και πολύ μικρά παιδιά, 10, 12 ετών να συμπεριφέρονται με απίστευτη βαναυσότητα σε συνομήλικους τους. Και το ερώτημα παραμένει: Τι φταίει;

Ας αναλογιστούμε αρχικά ότι τα παιδιά αυτά προέρχονται από μια οικονομική κρίση που βίωναν οι γονείς για το πως θα τα καταφέρουν να έχουν τα προς τα ζην, γονείς που έμειναν άνεργοι, που έφτασαν στα όρια της φτώχειας και οι ενέργειές τους ήταν κυρίως ανταγωνισμού και ιδιοτέλειας.

Στη συνέχεια ήρθε η εποχή της πανδημίας Covid-19. Η κοινωνικοποίηση διακόπηκε εν μέσω μίας νυκτός. Τα social και η ανεξέλεγκτη έκθεση στις οθόνες, ήταν ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα για τις παιδικές υπάρξεις. Από την πανδημία αυτή και ύστερα, καταγράφονται τα πιο φρικτά εγκλήματα, γυναικοκτονίες και ανεξέλεγκτο bulling ανάμεσα στα παιδιά. Ο εγκλεισμός έφερε στην επιφάνεια την παθογένεια της οικογένειας, η ενδοοικογενειακή βία αυξήθηκε και τα παιδιά ήταν θεατές, αλλά και θύματα σε πολλές περιπτώσεις. Η Unicef γράφει «η μεγαλύτερη παγκόσμια κρίση για τα παιδιά στα 75 χρόνια λειτουργίας μας».

Οι έφηβοι βρίσκονται στην περίοδο της αυτοανακάλυψης. Προσπαθούν να αυτοπροσδιοριστούν, ως άτομα μέσα στην κοινωνία, στο φιλικό και στο ευρύτερο περιβάλλον αλλά κυρίως στον ίδιο τους τον εαυτό. Ψάχνουν τη σεξουαλικότητά τους, τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό αλλά κυρίως την αποδοχή. Αν οι γονείς, δεν είναι κοντά στα παιδιά να τα οριοθετήσουν, να τα επαινέσουν, να τα ακούσουν, τότε στρέφονται αλλού για να πάρουν αποδοχή. Και συνήθως το κάνουν με πράξεις βίας, θυμού, εκδίκησης, δοκιμάζοντας ουσίες, κ.α.

Η ανεξέλεγκτη έκθεση βίας από τα media εμφυτεύει στο υποσυνείδητο των παιδιών εικόνες απαγορευτικές, εικόνες που στιγματίζουν τις παιδικές ψυχές. Η συνεχής προβολή τέτοιων γεγονότων το μόνο που καταφέρνει είναι να παρακινεί τα παιδιά και όχι να τα αποτρέπει. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος (και κυρίως ο παιδικός), είναι φτιαγμένος ώστε να απορροφά με ευκολία την κάθε επαναλαμβανόμενη πληροφορία που του παρέχεται.

Εν κατακλείδι, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η βία δεν είναι έμφυτη αλλά επίκτητη. Οι γονείς, το σχολείο, η κοινωνία οφείλουν να είναι κοντά στα παιδιά και να αφουγκράζονται τις ανάγκες τους. Είναι προϋπόθεση το να υπάρχουν όρια από όλους αλλά και αποδοχή, φροντίδα και αγάπη. Η βοήθεια από έναν ειδικό επιβάλλεται όταν υπάρχει παθογένεια σε μια οικογένεια ή σε μια σχέση. Η συνεργασία του παιδιού με έναν ειδικό ενισχύει την αυτοπεποίθησή του αφού τον βοηθά να ξεκαθαρίσει τις μπερδεμένες σκέψεις του , να αποκτήσει αξίες και να αναγνωρίσει τις δυνατότητες του.

Η βία υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Ας προσπαθήσουμε όμως ο καθένας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί να δώσουμε στα παιδιά μας την αγάπη και την προσοχή που αποζητούν! Μας το φωνάζουν με τις πράξεις τους!

Χρύσα Κιούση