Με αφορμή τις χθεσινές ανακοινώσεις του πρωθυπουργού, τα μέλη της Ένωσης Ενοικιαστών Θεσσαλονίκης επισημαίνουν ότι «η στεγαστική πολιτική δεν είναι χαρτζιλίκι».
Στην ανακοίνωσή τους αναφέρουν σχετικά.
Η εξαγγελία του πρωθυπουργού περί επιστροφής από το κράτος στους ενοικιαστές ενός (μηναίου) ενοικίου κάθε Νοέμβριο “για να δοθεί απάντηση στο πρόβλημα της στέγης” καταδεικνύει την προβληματική αντίληψη της κυβέρνησης για το στεγαστικό ζήτημα.
Εξίσου πενιχρό και εκτός κοινωνικής πραγματικότητας είναι το επίδομα ύψους 250 ευρώ σε ετήσια βάση, το οποίο εξήγγειλε ο πρωθυπουργός για χαμηλοσυνταξιούχους, ανασφάλιστους υπερήλικες και άτομα με αναπηρία.
Για άλλη μια φορά, τα μέτρα είναι αποσπασματικά, έκτακτα και δεν υπάγονται σε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική βασισμένη στις πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού, αλλά σε επικοινωνιακές κινήσεις εντυπωσιασμού χωρίς περιεχόμενο.
Είναι κοροϊδία να παρουσιάζεται η επιστροφή ενός ενοικίου ως “στεγαστικό επίδομα” υπέρ των ενοικιαστ(ρι)ών, αφού σε μια αρρύθμιστη και ασύδοτη αγορά το μέτρο επιδοτεί και πάλι τους… επιτήδειους. Μετά την είσπραξη του ποσού τον Νοέμβριο, θα δούμε τον Δεκέμβριο κιόλας (ή και ακόμη νωρίτερα) μεγάλη αύξηση στις τιμές των ενοικίων, αφού οι εκμισθωτές, η μειοψηφία του πληθυσμού που επωφελείται από τη στεγαστική κρίση, θα σπεύσουν να… αυτορρυθμίσουν την αγορά για να πάρουν πάλι τη μερίδα του λέοντος, όπως συνέβη πρόσφατα, στην περίπτωση της αγοράς ακινήτων, με την έναρξη του προγράμματος “Σπίτι Μου 2”.
Δεν υποτιμούμε την αξία του ενός μισθώματος ή/και των 250 ευρώ το χρόνο για τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών. Το υπερπλεόνασμα των 11,4 δισ., από το οποίο θα προκύψουν οι παροχές που εξαγγέλθηκαν σήμερα, είναι χρήματα που έχουν βγει από τον ιδρώτα μας και την υπερφορολόγησή μας, και πρέπει να επιστρέψουν στην κοινωνία. Αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν αποτελεί «στεγαστική» πολιτική. Ρίχνει λάδι στη φωτιά της κερδοσκοπίας, και κερδισμένοι βγαίνουν πάλι οι λίγοι, όσο η κυβέρνηση αρνείται να ελέγξει και να περιορίσει το ύψος των ενοικίων, καθώς και τις τιμές άλλων ανελαστικών αναγκών της κοινωνίας, όπως το ρεύμα, τα τρόφιμα και τα καύσιμα.
Η μόνη στεγαστική πολιτική που μπορεί να έχει αποτέλεσμα είναι αυτή που έχει δύο πυλώνες:
πρώτον, την ανάσχεση της αισχροκέρδειας, δηλαδή τον έλεγχο των ενοικίων, και
δεύτερον, την αποεμπορευματοποίηση μεγάλου μέρους του στεγαστικού αποθέματος, δηλαδή την δημιουργία ισχυρού τομέα κοινωνικής κατοικίας, ενοικιαζόμενης σε τιμές χαμηλότερες από της αγοράς.
Τα μοντέλα υπάρχουν, οι προτάσεις μας είναι στοιχειοθετημένες – αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να μπουν οι ανάγκες των πολλών πάνω από τα κέρδη των λίγων.
Η στεγαστική πολιτική δεν είναι χαρτζιλίκι, δεν είναι μπάλωμα, δεν ασκείται όταν και αν υπάρχουν πλεονάσματα. Είναι πυλώνας ευημερίας και αξιοπρέπειας, και την δικαιούμαστε όλοι και όλες χωρίς προϋποθέσεις και ανταλλάγματα.
Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης
About the Author
