Θεσσαλονίκη: Μια πόλη μεγάλη του ενός εκατομμυρίου, γεμάτη ιστορία και φυσικό κάλλος. Και όμως αυτός ο τόπος, ενώ θα έπρεπε να ”πετάει” διαχρονικά, μιζέριασε. Η εικόνα της πόλης που συναντούμε καθημερινά οι κάτοικοι εδώ και πολλά χρόνια οδηγεί σε ένα και μόνο συμπέρασμα. Η απαξίωση είναι ήδη εδώ και συμβαίνει, τη ζούμε στο πετσί μας πλέον όλοι μας, εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον. Αυτό επιβεβαιώνεται επίσημα και στατιστικά με τη μείωση του ΑΕΠ μόνο στη Θεσσαλονίκη κατά 65%, ενώ η χώρα έχασε μόνο 25%. Μεγάλωσε το χάσμα του ΑΕΠ σε σύγκριση με την ΕΕ και ενώ η Αθήνα ακόμα και σήμερα είναι στο 92% της ΕΕ, η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στο 42%.
Η πόλη βγάζει έναν θυμό, μια γκρίνια και οι κάτοικοί της είναι κατηφείς. Τα οικονομικά στοιχεία μιλούν από μόνα τους. Η ανεργία κυμαίνεται στα ύψη, τα λουκέτα δίνουν και παίρνουν, το brain drain αποτελεί πληγή για το μέλλον του τόπου μας. Όπου και να πας βλέπεις ερείπια και εγκατάλειψη, ανατολικά, στο κέντρο και πολύ έντονα στη δυτική πλευρά. Οι κάτοικοι της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδας, ζουν μια δύσκολη καθημερινότητα με μια ανύπαρκτη καθαριότητα, τριτοκοσμική αστική συγκοινωνία, χαμένες υποδομές, έλλειψη πρασίνου και αέρια ρύπανση στο κόκκινο.
Από την αποπαραγωγικοποίηση και την αποβιομηχάνιση στη μηδενική παραγωγική μορφή της πόλης…
Η Βόρεια Ελλάδα και η βιομηχανική παραγωγή της Θεσσαλονίκης, υπήρξαν και ακόμη είναι η κινητήρια δύναμη της οικονομίας της χώρας. Η βιομηχανία της Κεντρικής Μακεδονίας στήριξε την τοπική οικονομία και όχι μόνο. Η γενική αποπαραγωγικοποίηση και αποβιομηχάνιση της περιοχής δείχνει να αποτέλεσε και την αρχή του ζόφου που βιώνουμε όλοι μας εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον. Πολλές βιομηχανίες, έκλεισαν ή περιόρισαν τη λειτουργία τους στη Θεσσαλονίκη και τη Β. Ελλάδα, δημιουργώντας στρατιές ανέργων και πολλά βιομηχανικά κουφάρια ρημάζουν χρόνο με τον χρόνο αφήνοντας τα αποτυπώματα μιας άλλης εποχής.
Φτάσαμε έτσι στο στάδιο της χαμηλής παραγωγής, αφού η μείωση της παραγωγικής διαδικασίας δεν αντικαταστάθηκε ποσοστιαία με υπηρεσίες και ο δείκτης προστιθέμενης αξίας των διαφόρων κλάδων παρέμεινε ο ίδιος. Το δόγμα της πόλης των υπηρεσιών απέτυχε παταγωδώς, όπως όλοι παραδέχονται πια!
Σήμερα…
Η φτωχοποίηση της περιοχής είναι έκδηλη σε κάθε γωνιά της πόλης. Τι φταίει όμως; Μήπως το ότι τα κονδύλια εξ Αθηνών δεν υπάρχουν; Μήπως το ότι μόνο τα ΕΣΠΑ και τα λοιπά ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδότησης δεν αρκούν; Μήπως φταίει ότι είμαστε απλά μια …συμπρωτεύουσα; Και αν η στρόφιγγα του χρήματος δεν γυρίζει, θα παραμείνουμε οι φτωχοί συγγενείς;
Μήπως τελικά κανένα έργο από όλα αυτά που μας έχουν «υποσχεθεί» σε ορίζοντα δεκαετιών δεν μπορεί να υλοποιηθεί, χωρίς ΑΕΠ και ανάπτυξη της παραγωγής της περιοχής; Μα φυσικά κανένα έργο δεν μπορεί να γίνει χωρίς πόρους στην περιοχή!
Η πόλη ασφυκτιά και όλα μοιάζουν να έχουν βαλτώσει. Από τα πιο απλά και μικρά λειτουργικά, έως τα πιο μεγαλύτερα. Η αδιαφορία ή αδυναμία των διοικήσεων για διορθώσεις, ”κλείνουν το μάτι” στην περαιτέρω υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των Θεσσαλονικέων η οποία εξακολουθεί να βασιλεύει.
Ο πόλεμος της επικοινωνίας να προβάλει το μοντέλο των ατελείωτων υποσχέσεων έργων, που δεν γίνονται, βοηθάει στην αδρανοποίηση της κοινωνίας.
Τι έκαναν οι Θεσσαλονικείς για να τους αξίζει αυτή η εικόνα;
Γιατί αυτή η πόλη της Ελλάδος αν και βρίσκεται σε ένα σημαντικό στρατηγικό σημείο και αποτελεί εμπορικό και πολιτισμικό σταυροδρόμι από την αρχαιότητα, ζει αυτήν την παρακμή; Παρακμή στην καθημερινότητα με τη μαραζωμένη αγορά και στην ποιότητα ζωής με τις ανύπαρκτες υποδομές.
Το ρημαγμένο παραγωγικό κυρίως τοπίο και η έλλειψη κάθε είδους παραγωγικής επένδυσης δεσπόζει στο φόντο αυτής της δυστοπίας, βαλμένο να μας απαντά ίσως στο γιατί…
Οι επενδύσεις μοναδικός μοχλός για ανάπτυξη
Μια στρατηγική ανάκαμψης με έμφαση στην επιχειρηματικότητα εγχώρια και μη, αποτελεί την κινητήρια δύναμη για την αναστροφή της κατάστασης. Θα «γυρίσουν» οι δείκτες, θα αυξηθούν οι θέσεις εργασίας, τα έσοδα και θα γίνει η ζωή των πολλών καλύτερη. Αυτό που συμβαίνει πραγματικά είναι ότι η Θεσσαλονίκη αδυνατεί να «βγεί», να αντιμετωπίσει τα έξοδά της.
Για να ξεπεράσουμε την κρίση, πρέπει πρώτα να ξεπεράσουμε και τις λανθασμένες ιδέες και τα αίτια που μας οδήγησαν εκεί και μας κρατούν στον πάτο. Να στραφούμε στην ενίσχυση της παραδοσιακής ραχοκοκαλιάς της οικονομίας, των μικρών, μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων.
Πλέον είναι πολλοί εκείνοι που δεν αντέχουν να εξαπατώνται από τα παρηγορητικά λόγια των εκάστοτε εξουσιών. Ο επικοινωνιακός καταιγισμός υποσχέσεων μόνο για έργα, χωρίς αντίκρυσμα συμπυκνώνει το αίτιο του κακού. Σε άλλα μέρη της Ελλάδος προχωράνε όμως! Γιατί; Ο απλός κόσμος βιώνει το αποτέλεσμα, λογικά δεν γνωρίζει τα αίτια και τις διορθώσεις, δεν είναι και δουλειά του.
Και το πραγματικό ερώτημα είναι. Τι είναι αυτό που βύθισε τη Θεσσαλονίκη και τι πρέπει να γίνει για να αρθούν τα εμπόδια και να πάρει μπροστά η οικονομία και η κοινωνία. Γιατί οι ταγοί μας μούδιασαν και δεν πράττουν ό,τι πρέπει για να αναταχθεί η Θεσσαλονίκη! Δεν υπάρχουν ευθύνες;
Απόδειξη:
Δύο πίνακες και μόνο αρκούν για να δούμε την διαφορά ΑΕΠ μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αθήνας περίπου στο 50%, ενώ το 2000 ή Θεσσαλονίκη ήταν +14% παραπάνω από το κέντρο και τον μέσο όρο της χώρας.
Author X.A
About the Author
