Κάνε κλικ και δες περισσότερο thesnewsline.com στην αναζήτηση της Google
Από την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026 μια νέα προτομή του Περικλη – Périclès – στέκεται μπροστά από το Σχολείο école élémentaire Périclès, στη boulevard Antigone του Montpellier.
Τα εγκαίνια έγιναν στην έναρξη των Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς – Journées du Patrimoine -, παρουσία του δημάρχου Michaël Delafosse, αντιδημάρχων, μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών.Το έργο δεν είναι ένα απομονωμένο διακοσμητικό αντικείμενο. Συνδέει τρία επίπεδα της ιστορίας της πόλης: την αρχαία Αθήνα στην οποία παραπέμπει το όνομα του σχολείου, τον νεοκλασικό σχεδιασμό της συνοικίας Antigone και τη συνέχεια ενός ανοιχτού «μουσείου» αγαλμάτων που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Από το μουσείο εκμαγείων στον δημόσιο χώρο
Η προτομή προέρχεται από το musée des moulages του université Paul-Valéry. Έχει φιλοτεχνηθεί με βάση ρωμαϊκό αντίγραφο ελληνικού πρωτοτύπου που αποδίδεται στον Crésilas, γύρω στο 440 π.Χ. Πρόκειται για τον γνωστό τύπο του Périclès με κράνος: όχι απλώς προσωπογραφία, αλλά σύμβολο του στρατηγού, του ρήτορα και του πολιτικού που σημάδεψε την ακμή της Αθήνας ανάμεσα στους Μηδικούς πολέμους και τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ο Michaël Delafosse υπενθύμισε ότι ο Αθηναίος πολιτικός «προώθησε μια πολιτική μεγάλων έργων για την πόλη του». Το σχόλιο δεν ήταν τυχαίο. Στην Antigone η αναφορά στην αρχαιότητα δεν μένει στο όνομα των πλατειών· περνάει στην κλίμακα των κτιρίων, στις στοές, στις προοπτικές και στα αγάλματα που διατρέχουν τον δημόσιο χώρο.
Η Antigone ως σκηνικό αρχαιότητας
Η συνοικία σχεδιάστηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και υλοποιήθηκε από τις αρχές του 1980, με ώθηση του τότε δημάρχου Georges Frêche και του αντιδημάρχου πολεοδομίας Raymond Dugrand. Αρχιτέκτονας ήταν ο Ricardo Bofill. Σε έκταση δεκάδων εκταρίων, ανάμεσα στο ιστορικό κέντρο και τον ποταμό Lez, πρότεινε έναν σύγχρονο νεοκλασικισμό: μεγάλες πλατείες, ενιαία μέτωπα, αετώματα και κιονοστοιχίες σε κλίμακα πόλης. Στόχος δεν ήταν μια θεματική μακέτα της αρχαίας Ελλάδας, αλλά μια αστική συνέχεια με μνήμη, δημόσιο χώρο και κοινωνική ανάμειξη — μεταξύ άλλων με υψηλό ποσοστό κοινωνικής κατοικίας δίπλα στο κέντρο.Μέσα σε αυτό το τοπίο, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, επί δημαρχίας Georges Frêche, τοποθετήθηκαν δεκατέσσερα γλυπτά. Πολλά αντιγράφουν ή παραπέμπουν σε εμβληματικά έργα της ελληνορωμαϊκής παράδοσης: Discobole, Apollon du Belvédère, Dieu de l’Artémisson, Aurige de Delphes, Diane de Versailles, τρεις Ephèbes, Victoire de Samothrace. Τελευταίο μέχρι τότε ήταν το άγαλμα του Αδαμάντιου Κοραή, τον Οκτώβριο του 2003.
Είκοσι τρία χρόνια μετά τα εγκαίνια του αγάλματος του Adamantios Koraïs, το 2003, η Antigone αποκτά νέα προτομή. Η Métropole έχει ήδη αναδείξει αυτό το σύνολο ως διαδρομή κληρονομιάς. Ο οδηγός «Parcours» για την αγαλματοθήκη της Antigone παρουσιάζει τις μορφές, την προέλευσή τους και τη θέση τους στον χάρτη της συνοικίας, σαν υπαίθριο μουσείο. Η νέα προτομή εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη λογική: όχι μεμονωμένο μνημείο, αλλά κρίκος σε μια υπάρχουσα αφήγηση.
Γιατί Périclès και γιατί μπροστά στο σχολείο
Το école Périclès βρίσκεται στη boulevard Antigone και λειτουργεί ως δημόσιο δημοτικό σχολείο από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, δηλαδή σχεδόν παράλληλα με την ωρίμανση της συνοικίας. Το όνομα δεν ήταν διακοσμητικό. Ο Périclès συνδέεται με τη δημόσια ρητορική, την πολιτική των έργων και την εικόνα μιας πόλης που επενδύει στον κοινό χώρο. Η τοποθέτηση της προτομής ακριβώς στην είσοδο του σχολείου που φέρει το όνομά του κλείνει έναν κύκλο: το όνομα γίνεται μορφή, και η μορφή γίνεται σημείο προσανατολισμού για μαθητές, γονείς και περαστικούς.
Η τελετή δεν περιορίστηκε σε επίσημους. Η παρουσία παιδιών και δασκάλων δείχνει ότι η πόλη θέλει το έργο να διαβάζεται καθημερινά, όχι μόνο ως πολιτιστική αναφορά στις Journées du Patrimoine. Σε μια συνοικία όπου η αρχαιότητα έχει ήδη μεταφραστεί σε αρχιτεκτονική και σε αντίγραφα αγαλμάτων, ο Périclès λειτουργεί ως προσωποποίηση αυτής της επιλογής.
Συνέχεια, όχι απομίμηση
Η Antigone δεν «αντιγράφει» την Αθήνα του 5ου αιώνα. Παίρνει μοτίβα — την κιονοστοιχία, την πλατεία, το βάθρο, το πορτρέτο του δημόσιου άνδρα — και τα ξαναγράφει σε σύγχρονη κλίμακα. Γι’ αυτό η νέα προτομή έχει νόημα μόνο αν ιδωθεί μαζί με όσα προϋπήρχαν: τα δεκατέσσερα γλυπτά, την αποκατάστασή τους, τον οδηγό διαδρομής, το ίδιο το πολεοδομικό σχέδιο του Bofill.Ο Périclès επιστρέφει στη συνοικία που έχει μάθει να ζει ανάμεσα σε αντίγραφα της αρχαιότητας και στην καθημερινότητα ενός σχολείου. Δεν αλλάζει τον χαρακτήρα της Antigone. Τον συμπληρώνει στο πιο προφανές σημείο: μπροστά στην πόρτα του σχολείου που από την ίδρυσή του κουβαλά το όνομά του.
About the Author
