Κάνε κλικ και δες περισσότερο thesnewsline.com στην αναζήτηση της Google
Στη Σεντζέν, τη νότια κινεζική μητρόπολη της τεχνολογίας, πραγματοποιείται η πρώτη στην ιστορία τριμερής σύνοδος κορυφής μεταξύ του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ και του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Η συνάντηση διεξάγεται στο περιθώριο της συνόδου ηγετών του APEC και έχει χαρακτηριστεί από το Πεκίνο ως γεγονότος «ιστορικής και πρωτοποριακής σημασίας». Κανείς δεν περιμένει συγκεκριμένες συμφωνίες· όλοι όμως αναγνωρίζουν ότι η ίδια η εικόνα των τριών ηγετών στο ίδιο τραπέζι επαναπροσδιορίζει τους όρους της παγκόσμιας πολιτικής.
Πώς φτάσαμε ως εδώ
Η ιδέα της τριμερούς προτάθηκε αρχικά από τον Πούτιν σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Τραμπ τον Οκτώβριο. Η Ουάσινγκτον συμφώνησε υπό την προϋπόθεση ότι θα συμμετείχε και ο Σι, ενώ το Πεκίνο, αρχικά επιφυλακτικό λόγω της απρόβλεπτης φύσης των δύο άλλων ηγετών, τελικά την αποδέχθηκε. Οι προετοιμασίες κράτησαν εβδομάδες και κατέληξαν σε μια σχετικά «ανοιχτή» ατζέντα, κάτι ασυνήθιστο για την κινεζική διπλωματία που προτιμά αυστηρά προγραμματισμένες συναντήσεις.
Η σύνοδος έχει προγραμματιστεί να διαρκέσει περίπου μία ώρα στη βίλα Kylin. Προηγούνται διμερείς επαφές: σύντομη συνάντηση Τραμπ–Πούτιν (κατά την οποία συζητήθηκε κυρίως η Ουκρανία και ο Πούτιν φέρεται να αποχώρησε σε «εξαιρετική διάθεση») και εκτενέστερη συνομιλία Τραμπ–Σι με γεύμα. Χθες ο Σι υποδέχθηκε προσωπικά τον Τραμπ στο αεροδρόμιο με αγκαλιά — μια σπάνια χειρονομία που ανταποδίδει την αντίστοιχη υποδοχή του Τραμπ στην Ουάσινγκτον τον Σεπτέμβριο. Οι τρεις ηγέτες ανταλλάχθηκαν χειραψίες και ποζάρισαν μαζί για πρώτη φορά δημόσια.
Trump-Xi-Putin trilateral meeting begins. https://t.co/bIV6m9901m— Clash Report (@clashreport) November 19, 2026
Τι θέλει ο καθένας
Οι προτεραιότητες των τριών είναι διαφορετικές και σε μεγάλο βαθμό αντικρουόμενες:
- Ο Ντόναλντ Τραμπ επιμένει στη μείωση των πυρηνικών όπλων. Μετά τη λήξη της συνθήκης New START τον Φεβρουάριο του 2026 (της τελευταίας που περιόριζε τα στρατηγικά οπλοστάσια ΗΠΑ και Ρωσίας), θέλει μια νέα, «εκσυγχρονισμένη» συμφωνία που να περιλαμβάνει και την Κίνα. Παράλληλα επιδιώκει να θέσει το ζήτημα του πολέμου που οι ΗΠΑ διεξάγουν στο Ιράν από τον Φεβρουάριο. Μετά τις απώλειες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές, ο Τραμπ χρειάζεται ορατά διπλωματικά αποτελέσματα.
- Ο Σι Τζινπίνγκ θέλει πρωτίστως να επιδείξει την ικανότητα της Κίνας να συγκαλεί τις δύο άλλες μεγάλες δυνάμεις στο δικό της έδαφος. Η σύνοδος ενισχύει την εικόνα του ως παγκόσμιου ρυθμιστή ενόψει του Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος το 2027, όπου αναμένεται να εξασφαλίσει τέταρτη θητεία. Ταυτόχρονα επιδιώκει να αποφύγει δυσάρεστες εκπλήξεις και να διατηρήσει τον έλεγχο της ατζέντας, ιδιαίτερα όσον αφορά την Ουκρανία (την οποία δεν θεωρεί κινεζικό πρόβλημα) και την Ταϊβάν.
- Ο Βλαντίμιρ Πούτιν βλέπει την τριμερή ως ευκαιρία να σπάσει περαιτέρω τη διπλωματική απομόνωση που ακολούθησε την εισβολή στην Ουκρανία. Επιδιώκει ένα περιβάλλον τύπου Γιάλτας, όπου οι μεγάλες δυνάμεις συζητούν την τύχη μικρότερων χωρών χωρίς τη συμμετοχή τους. Παράλληλα επιδιώκει να παρουσιάσει τη Ρωσία ως ισότιμο παίκτη δίπλα στις ΗΠΑ και την Κίνα, ακόμα κι αν η οικονομία της εξαρτάται ολοένα περισσότερο από το Πεκίνο.
Το πυρηνικό ζήτημα
Το θέμα των πυρηνικών είναι το πιο σαφές αμερικανικό αίτημα, αλλά και το πιο δύσκολο. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία κατέχουν περίπου 5.000 πυρηνικές κεφαλές η καθεμία, ενώ η Κίνα υπολογίζεται ότι διαθέτει περίπου 600 (με προβολή για πάνω από 1.000 έως το 2030 σύμφωνα με εκτιμήσεις του Πενταγώνου). Το Πεκίνο έχει επανειλημμένα αρνηθεί να ενταχθεί σε τριμερείς διαπραγματεύσεις, υποστηρίζοντας ότι η απόσταση μεταξύ των οπλοστασίων είναι υπερβολικά μεγάλη και ότι οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να ξεκινήσει από τις δύο μεγαλύτερες δυνάμεις. Η Ρωσία, από την πλευρά της, συνδέει οποιαδήποτε πρόοδο στα πυρηνικά με παραχωρήσεις στην Ουκρανία.
Αναλυτές εκτιμούν ότι το πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα είναι μια γενική πολιτική δήλωση ή η συμφωνία για μελλοντικές διαβουλεύσεις, όχι αριθμητικά όρια.
Ουκρανία, Ιράν και το φάσμα της Γιάλτας
Η Ουκρανία δεν είναι επίσημα στο επίκεντρο της ατζέντας (η Κίνα αντιστέκεται), αλλά είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Ο Πούτιν θέλει να συζητήσει το θέμα χωρίς την παρουσία Ουκρανών ή Ευρωπαίων. Παράλληλα, ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι θα θέσει τον πόλεμο στο Ιράν. Η παράλληλη σύγκριση με τη Διάσκεψη της Γιάλτας του 1945 είναι αναπόφευκτη και προκαλεί έντονη ανησυχία στο Κίεβο και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες: η εικόνα τριών μεγάλων δυνάμεων που συζητούν την τύχη μικρότερων χωρών χωρίς αυτές. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και αναλυτές προειδοποιούν ότι οποιαδήποτε εντύπωση «σφαιρών επιρροής» θα υπονομεύσει περαιτέρω την αξιοπιστία της Δύσης.
Οι αδυναμίες των τριών
Παρά την ιστορική σημασία της εικόνας, αρκετοί αναλυτές τονίζουν ότι πρόκειται περισσότερο για σύνοδο αδυναμιών παρά για σύνοδο ισχύος. Ο Τραμπ αντιμετωπίζει εγχώριες πολιτικές πιέσεις μετά τις ενδιάμεσες. Ο Πούτιν βρίσκεται σχεδόν πέντε χρόνια σε έναν πόλεμο που έχει κοστίσει εκατοντάδες χιλιάδες ζωές και έχει βαθύνει την εξάρτηση της Ρωσίας από την Κίνα. Ο Σι, παρά την ισχυρότερη θέση του, αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες (κρίση ακινήτων, δημογραφική συρρίκνωση) και διεθνή δυσπιστία. Η σύνοδος, συνεπώς, είναι και μια προσπάθεια των τριών να διαχειριστούν τις δικές τους ευπάθειες μέσω της αμοιβαίας αναγνώρισης.
Τι περιμένουμε
Οι περισσότεροι σοβαροί παρατηρητές (Atlantic Council, BBC, Al Jazeera, Reuters) συμφωνούν ότι η σύνοδος θα είναι κυρίως συμβολική. Η αξία της έγκειται στο προηγούμενο που δημιουργεί: για πρώτη φορά οι ηγέτες των τριών μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων κάθονται μαζί. Το αν αυτό το προηγούμενο θα οδηγήσει σε πιο ουσιαστικές συνομιλίες για τα πυρηνικά, σε πίεση για εκεχειρία στην Ουκρανία ή απλώς σε μια ισχυρή φωτογραφία που θα χρησιμοποιηθεί από κάθε πλευρά για εσωτερική κατανάλωση, θα φανεί τις επόμενες εβδομάδες.
