Κάνε κλικ και δες περισσότερο thesnewsline.com στην αναζήτηση της Google
Ο καλλιτεχνικός κόσμος αποχαιρέτησε μία από τις πιο χαρακτηριστικές αλλά και πιο διακριτικές παρουσίες της δεκαετίας του ’60. Η Ελένη Προκοπίου, ηθοποιός, χορεύτρια και χορογράφος, πέθανε στην Αθήνα στις 27 Σεπτεμβρίου 2026 σε ηλικία 87 ετών. Η είδηση έγινε γνωστή αρχικά από την ηθοποιό Μέλπω Κωστή και επιβεβαιώθηκε από την κόρη της, Ειρήνη Συρίγου, σκορπίζοντας θλίψη σε όσους μεγάλωσαν με τις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
Η Προκοπίου δεν ήταν απλώς άλλη μία όμορφη πρωταγωνίστρια της Φίνος Φιλμ. Ήταν η γυναίκα που συνδύασε με φυσικότητα το μπαλέτο με την κωμωδία, το μιούζικαλ με το δράμα και την εξωτική ομορφιά με μια σχεδόν ασκητική στάση απέναντι στη δημοσιότητα. Από το 1960 μέχρι το 1972 γύρισε 23 ταινίες και μετά εξαφανίστηκε οικειοθελώς από τα φώτα, για να αφιερωθεί στην οικογένεια που τόσο πολύ ήθελε.
Από την Κωνσταντινούπολη στο Ωδείο Αθηνών
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουλίου 1939 σε οικογένεια προσφύγων από την Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας της ήταν σχεδιαστής επίπλων και μαζί με τον αδελφό του διατηρούσαν εργοστάσιο που καταστράφηκε δύο φορές από φωτιά. Η μικρή Ελένη ξεκίνησε χορό στα έξι της χρόνια στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου στο Ωδείο Αθηνών, μαζί με τη συμμαθήτριά της Μάρθα Καραγιάννη. Οι δύο κοπέλες εμφανίστηκαν ως παιδιά σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Στα 14 της έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο ως παρτενέρ του διάσημου χορευτή Δημήτρη Ιβάνωφ στο θέατρο Ολύμπια του Πειραιά. Ο Ιβάνωφ την εμπιστεύτηκε αμέσως. Αργότερα σχημάτισε ένα από τα πιο δημοφιλή χορευτικά ντουέτα της αθηναϊκής νύχτας με τον Βαγγέλη Σειληνό. Από το 1960 έως το 1965 οι δυο τους εμφανίζονταν στις περισσότερες επιθεωρήσεις της πρωτεύουσας. Η Προκοπίου είχε ήδη αποκτήσει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως «εξαιρετικό ταλέντο».
Η μετάβαση στη μεγάλη οθόνη
Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έγινε το 1960 ως χορεύτρια στο «Ραντεβού της Κυριακής». Ακολούθησαν μικροί χορευτικοί ρόλοι στην «Αθήνα τη νύχτα» και την «Προδομένη αγάπη» (1962). Η καθοριστική στιγμή ήρθε το 1963 με τις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, ταινία που γνώρισε διεθνή αναγνώριση. Εκεί υποδύθηκε την Άρτα και αποδείχθηκε ότι μπορούσε να κρατήσει και δραματικό ρόλο.
Από εκεί και πέρα η καριέρα της απογειώθηκε. Το 1964 ενσάρκωσε την ανατολίτισσα πριγκίπισσα Γκιουλινάρ στον «Εμίρη και τον κακομοίρη» του Ορέστη Λάσκου. Το 1965 συνεργάστηκε με τον Κώστα Βουτσά στο «Πρόσωπο της ημέρας» και πρωταγωνίστησε στο «Και οι…14 ήταν υπέροχοι» σε σκηνοθεσία του πρώην παρτενέρ της, Βαγγέλη Σειληνού.Το 1966 ήταν η χρονιά-σταθμός: πέντε πρωταγωνιστικοί ρόλοι, οι περισσότεροι στη Φίνος Φιλμ. Ξεχωρίζουν το «Ραντεβού στον αέρα» του Γιάννη Δαλιανίδη (η ίδια την θεωρούσε αγαπημένη της ταινία), οι «Κυρίες της αυλής» με την αξέχαστη σκηνή στη χαλασμένη βρύση δίπλα στον Κώστα Πρέκα, οι «Παράνομοι πόθοι», τα «5.000 ψέματα» και το «Συρτάκι της αμαρτίας». Σε αρκετές από αυτές επιμελήθηκε η ίδια τις χορογραφίες της. Αποτελούσε επίσης συχνό κινηματογραφικό ζευγάρι με τον Γιώργο Πάντζα σε πέντε ταινίες.
Η Ελένη Προκοπίου δεν ήταν η τυπική σταρ που διεκδικούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο με κάθε κόστος. Σε συνεντεύξεις που έδωσε μετά από δεκαετίες σιωπής δήλωνε χαρακτηριστικά: «Ήμουν του θεάτρου κι αυτές τις 23 ταινίες τις έκανα γιατί με πίεσαν. Δεν με ενδιέφερε να είμαι πρωταγωνίστρια, έκανα πάντα πίσω».
Η απόφαση της αποχώρησης
Το 1972 έκανε την τελευταία της εμφάνιση στο «Κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας». Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ήταν έγκυος και δεν το ήξερε. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τον επιχειρηματία επίπλων Αντώνη Συρίγο, τον οποίο γνώρισε στα πλατό. Ο γάμος κράτησε σχεδόν 50 χρόνια, μέχρι τον θάνατο του Συρίγου το 2021. Από τον δεύτερο αυτό γάμο απέκτησε την κόρη της Ειρήνη και αργότερα δύο εγγονές που λάτρευε. Ο πρώτος της γάμος, με τον ηθοποιό Νίκο Καζή, είχε διαρκέσει λίγο.
Η απόσυρσή της δεν ήταν αποτέλεσμα αποτυχίας. Ήταν συνειδητή επιλογή μιας γυναίκας που ήθελε να κάνει οικογένεια και που θεωρούσε τον χορό και το θέατρο πιο δικά της από τον κινηματογράφο. Το 2006 ο Δήμος Αθηναίων την τίμησε με το Μετάλλιο της Πόλης μαζί με άλλους πρωταγωνιστές της χρυσής εποχής.
Η κληρονομιά μιας σύντομης αλλά φωτεινής διαδρομής
Η Ελένη Προκοπίου άφησε πίσω της λιγότερες ταινίες από πολλούς συγχρόνους της, αλλά με έντονο αποτύπωμα. Οι ταινίες της συνεχίζουν να προβάλλονται και να συγκινούν. Η εξωτική της ομορφιά, η χάρη στις κινήσεις και η φυσικότητα στο παίξιμο την έκαναν να ξεχωρίζει σε μια εποχή που το ελληνικό σινεμά παρήγαγε δεκάδες ταινίες τον χρόνο και οι αίθουσες γέμιζαν. Ο δημοσιογράφος Νίκος Νικόλιζας, που είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη της στα τελευταία της χρόνια, έγραψε συγκινημένος: «Καλό ταξίδι ακριβοθώρητη και μοναδική Ελένη Προκοπίου. Από σήμερα θα βρίσκεσαι κοντά στον λατρεμένο σου μέντορα Δημήτρη Ιβάνωφ».
Η Ελένη Προκοπίου έζησε μακριά από τα φώτα τις τελευταίες πέντε δεκαετίες της ζωής της. Δεν ασχολήθηκε με τα social media για λόγους δημοσιότητας. Όταν τελικά μίλησε, το έκανε με σεμνότητα και νοσταλγία για τα νιάτα που πέρασαν πάνω της όταν ξαναέβλεπε τις παλιές της ταινίες. Ο ελληνικός κινηματογράφος χάνει ακόμη μία φωνή από την εποχή που οι ταινίες γυρίζονταν γρήγορα, παίζονταν μαζικά και έμεναν για πάντα στη συλλογική μνήμη. Η Ελένη Προκοπίου έφυγε ήσυχα, όπως έζησε τα τελευταία της χρόνια. Οι ταινίες της, όμως, θα συνεχίσουν να μας τη θυμίζουν.
About the Author
