Health: Following the cases and deaths of tourists on a cruise ship from hantavirus, the World Health Organization issued the following update.
WHO: Here’s what you need to know about hantavirus
Hantaviruses are zoonotic viruses that naturally infect rodents and are occasionally transmitted to humans. Infection in people can result in severe illness and often death, although the diseases vary by type of virus and geographical location. In the Americas, infection has been known to lead to hantavirus cardiopulmonary syndrome (HCPS), a rapidly progressive condition affecting the lungs and heart, while in Europe and Asia hantaviruses have been known to cause haemorrhagic fever with renal syndrome (HFRS), which primarily affects the kidneys and blood vessels.
While there is no specific treatment that cures hantavirus diseases, early supportive medical care is key to improve survival and focuses on close clinical monitoring and management of respiratory, cardiac and kidney complications. Prevention depends largely on reducing contacts between people and infected rodents.
Viral family and classification
Hantaviruses belong to the family Hantaviridae, within the order Bunyavirales. Each hantavirus is typically associated with a specific rodent reservoir species, in which the virus causes long‑term infection without apparent illness.
Although many hantavirus species have been identified worldwide, only a limited number are known to cause human disease.
- Hantaviruses present in North, Central and South America are known to cause HCPS. The Andes virus is part of this family and is known to cause limited human-to-human transmission among close and prolonged contacts, primarily in Argentina and Chile.
- Hantaviruses found in Europe and Asia are known to cause haemorrhagic fever with HFRS. Human-to-human transmission has not been documented in this part of the world.
Hantaviruses are zoonotic viruses that naturally infect rodents and can occasionally spread to people.
— World Health Organization (WHO) (@WHO) May 8, 2026
Here’s what you need to know about #hantavirus: What they are, how they spread, the symptoms, and how to prevent infection pic.twitter.com/pduUjlwl2j
Burden of disease
Hantavirus infections are relatively uncommon globally but are associated with a case fatality rate of <1–15% in Asia and Europe and up to 50% in the Americas. Worldwide, it is estimated that from 10 000 to over 100 000 infections occur each year (1, 2, 3), with the largest burden in Asia and Europe.
- In East Asia, particularly China and the Republic of Korea, HFRS continues to account for many thousands of cases annually, although incidence has declined in recent decades.
- In Europe, several thousand cases are reported each year, mainly from northern and central regions where Puumala virus circulates. In the Americas, HCPS is much rarer, with hundreds of cases reported each year across the continent. The United States of America has reported fewer than 1000 cases, while South American countries such as Argentina, Brazil Chile, and Paraguay report small numbers of cases annually. Despite the lower incidence, HCPS has a high case fatality rate, commonly between 20% and 40%, making it a disease of major public health concern.
Transmission
Transmission of hantaviruses to humans occurs from contact with contaminated urine, droppings or saliva of infected rodents. Infection may also occur, although less commonly, through rodent bites. Activities that involve contact with rodents such as cleaning enclosed or poorly ventilated spaces, farming, forestry work and sleeping in rodent-infested dwellings increase exposure risk.
To date, human-to-human transmission has been documented only for Andes virus in the Americas and remains uncommon. When it occurs, transmission between people has been associated with close and prolonged contact, particularly among household members or intimate partners, and appears most likely during the early phase of illness, when the virus is more transmissible.
Symptoms and clinical presentation
In humans, symptoms usually begin between one and eight weeks after exposure, depending on the type of virus, and typically include fever, headache, muscle aches and gastrointestinal symptoms such as abdominal pain, nausea or vomiting.
- In HCPS, the disease may progress rapidly to cough, shortness of breath, accumulation of fluid in the lungs and shock.
- In HFRS, later stages may include low blood pressure, bleeding disorders and kidney failure.
Diagnosis
Early diagnosis of hantavirus infection can be challenging because early symptoms are common with other febrile or respiratory illnesses, such as influenza, COVID-19, viral pneumonia, leptospirosis, dengue or sepsis. A careful patient history is therefore essential, with particular attention to possible rodent exposure, occupational and environmental risks, travel history, and contact with known cases in areas where hantaviruses are present.
Laboratory confirmation relies on serological testing to detect hantavirus-specific IgM antibodies or rising IgG titres, as well as molecular methods such as reverse transcription polymerase chain reaction (RT-PCR) during the acute phase of illness, when viral RNA may be detectable in blood.
Samples collected from patients are a biohazard risk; laboratory testing on non-inactivated samples should be conducted under maximum biological containment conditions. All non-inactivated biological specimens should be packaged using the triple packaging system when transported nationally and internationally.
Treatment
There is no licenced specific antiviral treatment or vaccine for hantavirus infection. Care is supportive and focuses on close clinical monitoring and management of respiratory, cardiac and kidney complications. Early access to intensive care, when clinically indicated, improves outcomes, particularly for patients with hantavirus cardiopulmonary syndrome.
Prevention and control
Preventing hantavirus infection depends primarily on reducing contacts between people and rodents. Effective measures include:
- keeping homes and workplaces clean
- sealing openings that allow rodents to enter buildings
- storing food securely
- using safe cleaning practices in areas contaminated by rodents
- avoiding dry sweeping or vacuuming rodent droppings
- dampening of contaminated areas before cleaning
- strengthening hand hygiene practices.
During outbreaks or when cases are suspected, early identification and isolation of cases, monitoring of close contacts, and application of standard infection prevention measures are important to limit further spread.
Infection prevention and control in health-care settings
Available evidence indicates that the risk of health-care associated transmission of hantavirus, including Andes virus, is very low when appropriate infection prevention and control measures are applied. In health-care environments, standard precautions should be applied for all patients, including hand hygiene, environmental cleaning and safe handling of blood and body fluids.
For suspected or confirmed hantavirus infection, use of standard precautions combined with transmission-based precautions during provision of care is advised. For aerosol-generating procedures, airborne precautions should be used. Early recognition of suspected cases, prompt isolation, and consistent adherence to recommended infection prevention and control measures remain essential to protect health-care personnel.
WHO response
WHO works with countries and partners to strengthen surveillance, laboratory capacity, risk communication and community engagement, early detection, patient care and outbreak response for hantavirus infections. This includes developing and updating evidence-based guidance on diagnosis, case management, infection prevention and control, and contact tracing.
WHO promotes integrated One Health approaches that address the links between human health, rodent reservoirs and the environment, and supports countries in reviewing emerging evidence to ensure recommendations remain up to date.
ΠΟΥ: Δείτε τι πρέπει να γνωρίζετε για τον Χανταϊού
Οι χανταϊοί είναι ζωονόσοι που μολύνουν φυσικά τα τρωκτικά και περιστασιακά μεταδίδονται στους ανθρώπους. Η μόλυνση στους ανθρώπους μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή ασθένεια και συχνά θάνατο, αν και οι ασθένειες ποικίλλουν ανάλογα με τον τύπο του ιού και τη γεωγραφική θέση. Στην Αμερική, η μόλυνση είναι γνωστό ότι οδηγεί σε καρδιοπνευμονικό σύνδρομο χανταϊού (HCPS), μια ταχέως εξελισσόμενη πάθηση που επηρεάζει τους πνεύμονες και την καρδιά, ενώ στην Ευρώπη και την Ασία οι χανταϊοί είναι γνωστό ότι προκαλούν αιμορραγικό πυρετό με νεφρικό σύνδρομο (HFRS), το οποίο επηρεάζει κυρίως τα νεφρά και τα αιμοφόρα αγγεία.
Ενώ δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία που να θεραπεύει τις ασθένειες που προκαλούνται από χανταϊούς, η έγκαιρη υποστηρικτική ιατρική φροντίδα είναι το κλειδί για τη βελτίωση της επιβίωσης και επικεντρώνεται στη στενή κλινική παρακολούθηση και διαχείριση των αναπνευστικών, καρδιακών και νεφρικών επιπλοκών. Η πρόληψη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη μείωση των επαφών μεταξύ ανθρώπων και μολυσμένων τρωκτικών.
Οι χανταϊοί ανήκουν στην οικογένεια Hantaviridae, εντός της τάξης Bunyavirales. Κάθε χανταϊός συνήθως σχετίζεται με ένα συγκεκριμένο είδος δεξαμενής τρωκτικών, στο οποίο ο ιός προκαλεί μακροχρόνια μόλυνση χωρίς εμφανή ασθένεια.
Παρόλο που πολλά είδη hantavirus έχουν εντοπιστεί παγκοσμίως, μόνο ένας περιορισμένος αριθμός είναι γνωστό ότι προκαλεί ασθένειες στον άνθρωπο.
Οι hantaviruses που υπάρχουν στη Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική είναι γνωστό ότι προκαλούν HCPS. Ο ιός των Άνδεων είναι μέρος αυτής της οικογένειας και είναι γνωστό ότι προκαλεί περιορισμένη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο μεταξύ στενών και παρατεταμένων επαφών, κυρίως στην Αργεντινή και τη Χιλή.
Οι hantaviruses που βρίσκονται στην Ευρώπη και την Ασία είναι γνωστό ότι προκαλούν αιμορραγικό πυρετό με HFRS. Η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο δεν έχει τεκμηριωθεί σε αυτό το μέρος του κόσμου.
Φορτίο ασθενειών
Οι λοιμώξεις από hantavirus είναι σχετικά σπάνιες παγκοσμίως, αλλά σχετίζονται με ποσοστό θνησιμότητας <1–15% στην Ασία και την Ευρώπη και έως 50% στην Αμερική. Παγκοσμίως, εκτιμάται ότι από 10.000 έως πάνω από 100.000 λοιμώξεις συμβαίνουν κάθε χρόνο (1, 2, 3), με το μεγαλύτερο φορτίο στην Ασία και την Ευρώπη.
Στην Ανατολική Ασία, ιδιαίτερα στην Κίνα και τη Δημοκρατία της Κορέας, ο ιός HFRS συνεχίζει να ευθύνεται για πολλές χιλιάδες κρούσματα ετησίως, αν και η συχνότητα εμφάνισης έχει μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες.
Στην Ευρώπη, αναφέρονται αρκετές χιλιάδες κρούσματα κάθε χρόνο, κυρίως από τις βόρειες και κεντρικές περιοχές όπου κυκλοφορεί ο ιός Puumala. Στην Αμερική, ο ιός HCPS είναι πολύ πιο σπάνιος, με εκατοντάδες κρούσματα να αναφέρονται κάθε χρόνο σε όλη την ήπειρο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έχουν αναφέρει λιγότερα από 1000 κρούσματα, ενώ χώρες της Νότιας Αμερικής όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Χιλή και η Παραγουάη αναφέρουν μικρό αριθμό κρουσμάτων ετησίως. Παρά τη χαμηλότερη συχνότητα εμφάνισης, ο ιός HCPS έχει υψηλό ποσοστό θνησιμότητας, συνήθως μεταξύ 20% και 40%, καθιστώντας τον μια ασθένεια μείζονος ανησυχίας για τη δημόσια υγεία.
Μετάδοση
Η μετάδοση των ιών hantavirus στους ανθρώπους συμβαίνει μέσω επαφής με μολυσμένα ούρα, περιττώματα ή σάλιο μολυσμένων τρωκτικών. Η μόλυνση μπορεί επίσης να συμβεί, αν και λιγότερο συχνά, μέσω τσιμπημάτων τρωκτικών. Δραστηριότητες που περιλαμβάνουν επαφή με τρωκτικά, όπως ο καθαρισμός κλειστών ή κακώς αεριζόμενων χώρων, η γεωργία, οι δασικές εργασίες και ο ύπνος σε κατοικίες μολυσμένες από τρωκτικά, αυξάνουν τον κίνδυνο έκθεσης.
Μέχρι σήμερα, η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο έχει καταγραφεί μόνο για τον ιό των Άνδεων στην Αμερική και παραμένει σπάνια. Όταν συμβαίνει, η μετάδοση μεταξύ ανθρώπων έχει συσχετιστεί με στενή και παρατεταμένη επαφή, ιδιαίτερα μεταξύ μελών του νοικοκυριού ή στενών συντρόφων, και εμφανίζεται πιθανότατα κατά την πρώιμη φάση της ασθένειας, όταν ο ιός είναι πιο μεταδοτικός.
Συμπτώματα και κλινική εικόνα
Στους ανθρώπους, τα συμπτώματα συνήθως ξεκινούν μεταξύ μίας και οκτώ εβδομάδων μετά την έκθεση, ανάλογα με τον τύπο του ιού, και συνήθως περιλαμβάνουν πυρετό, πονοκέφαλο, μυϊκούς πόνους και γαστρεντερικά συμπτώματα όπως κοιλιακό άλγος, ναυτία ή έμετο.
Στο HCPS, η ασθένεια μπορεί να εξελιχθεί γρήγορα σε βήχα, δύσπνοια, συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες και σοκ. Στο HFRS, τα μεταγενέστερα στάδια μπορεί να περιλαμβάνουν χαμηλή αρτηριακή πίεση, αιμορραγικές διαταραχές και νεφρική ανεπάρκεια.
Διάγνωση
Η έγκαιρη διάγνωση της λοίμωξης από ιό hantavirus μπορεί να είναι δύσκολη επειδή τα πρώιμα συμπτώματα είναι κοινά με άλλες πυρετώδεις ή αναπνευστικές ασθένειες, όπως η γρίπη, η COVID-19, η ιογενής πνευμονία, η λεπτοσπείρωση, ο δάγκειος πυρετός ή η σήψη. Συνεπώς, είναι απαραίτητο να λαμβάνεται προσεκτικά το ιστορικό του ασθενούς, με ιδιαίτερη προσοχή στην πιθανή έκθεση σε τρωκτικά, τους επαγγελματικούς και περιβαλλοντικούς κινδύνους, το ιστορικό ταξιδιών και την επαφή με γνωστά κρούσματα σε περιοχές όπου υπάρχουν ιοί hantavirus.
Η εργαστηριακή επιβεβαίωση βασίζεται σε ορολογικές εξετάσεις για την ανίχνευση αντισωμάτων IgM ειδικά για τον ιό hantavirus ή αυξανόμενων τίτλων IgG, καθώς και σε μοριακές μεθόδους όπως η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης αντίστροφης μεταγραφής (RT-PCR) κατά την οξεία φάση της ασθένειας, όταν το ιικό RNA μπορεί να είναι ανιχνεύσιμο στο αίμα.
Τα δείγματα που συλλέγονται από ασθενείς αποτελούν κίνδυνο βιολογικού κινδύνου. Οι εργαστηριακές εξετάσεις σε μη αδρανοποιημένα δείγματα θα πρέπει να διεξάγονται υπό συνθήκες μέγιστης βιολογικής συγκράτησης. Όλα τα μη αδρανοποιημένα βιολογικά δείγματα θα πρέπει να συσκευάζονται χρησιμοποιώντας την τριπλή
Source: WHO
About the Author
